Aanpak van verworven resistentie tegen TKI’s bij patiënten met een oncogeen gedreven longtumor

1 427 p
Samenvatting

Niet-kleincellige longcarcinomen in een gevorderd stadium werden in het verleden steevast behandeld
met platinumgecombineerde chemotherapie. Deze therapie gaat gepaard met belangrijke bijwerkingen
en de prognose voor de patiënt is erg gelimiteerd. Sinds de ontdekking van activerende
mutaties in het EGFR-gen (EGFR: epidermale groeifactorreceptor) of de aanwezigheid van een
ALK-fusie-oncogen (ALK: anaplastisch lymfoomkinase) bij een deel van deze tumoren zijn eerstegeneratie-
EGFR- en -ALK-TKI’s (tyrosinekinase-inhibitoren) de voorkeursbehandeling voor dergelijke
oncogeen gedreven longtumoren in een gevorderd stadium. Helaas ontwikkelen nagenoeg alle
patiënten resistentie tegen de gebruikte TKI, resulterend in verdere ziekteprogressie. De hersenen
zijn regelmatig de eerste plaats van ziekteprogressie. Dit kan gepaard gaan met een stabiel ziektebeeld
ter hoogte van de primaire tumor op dat moment. Geïsoleerde intracraniale ziekteprogressie
betekent een bijzondere uitdaging voor de behandelaars.
In deze tekst worden de verschillende resistentiemechanismen voor EGFR- en ALK-TKI’s overlopen,
alsook de oorzaken van geïsoleerde intracraniale ziekteprogressie en de voornaamste therapeutische
strategieën die van toepassing zijn bij TKI-resistentie en intracraniale ziekteprogressie.

Auteur
J. Vandewalle , K. Cuppens , W. Van Rompaey , K. Pat , B. Maes
Vakgebied
PNEUMOLOGIE , ONCOLOGIE
Jaargang 2018, Volume 74