Behandelingsstrategieën van een type B-aortadissectie. Wat is de plaats van een endoprothese? Review van de literatuur

1 553 p
Samenvatting

Stanford type B-aortadissectie (TBAD) is een urgente vasculaire aandoening met een hoge mortaliteit.
De ziekte wordt gekenmerkt door een typische thoracale pijn en wordt meestal veroorzaakt
door een hypertensieve crisis. Malperfusie van organen en ledematen en aortaruptuur zijn levensbedreigende
complicaties. De diagnose wordt bevestigd door beeldvorming waarbij CT-angiografie
de meest gebruikte en accurate techniek is. De behandeling van een ongecompliceerde TBAD is
meestal conservatief en bestaat uit een strikte controle van de bloeddruk en de hartfrequentie ter
preventie van uitbreiding of dilatatie van de dissectie. Gecompliceerde TBAD vereist een heelkundige
interventie onder de vorm van het implanteren van een thoracale stentgraft („thoracic endovascular
aorta repair” – TEVAR) of open chirurgie. Recente studies tonen echter ook een betere vijfjaarsoverleving
aan bij electieve TEVAR in de vroege chronische fase bij ongecompliceerde TBAD door
het vermijden van laattijdige complicaties. Vanwege de perioperatieve complicaties is echter een
patiëntspecifieke aanpak gewenst. Een nieuw paradigma lijkt zich te ontwikkelen waarbij klinische
en radiografische kenmerken in de acute fase kunnen voorspellen welke patiënt met ongecompliceerde
TBAD baat heeft bij een electieve TEVAR. Een aortadiameter > 40 mm in de acute fase en
een partieel getromboseerd vals lumen zijn de sterkst voorspellende kenmerken voor laattijdige
complicaties.

Auteur
C. Brackenier , L. Kerselaers , E. Debing
Vakgebied
VAATHEELKUNDE
Jaargang 2018, Volume 74